Trainen in de grote en volle MVL-club

Het ‘Sam-ritme’

Voor een biljarter is niet alleen de concentratie belangrijk, het draait in onze sport ook om rust en regelmaat. In het dagelijks leven en vooral tijdens de wedstrijden. Het is belangrijk om in het juiste ritme te komen, waardoor je uiteindelijk de punten beter kunt afwerken. Afgelopen week ben ik met name bezig geweest te zoeken naar het juiste “Sam-ritme”.

Mijn dagen in Seoul zien er inmiddels vaak hetzelfde uit. Ik sta op, ontbijt en doe wat oefeningen om mijn fysiek op peil te houden. Daarna reis ik met de metro naar de biljartzaal, waar ik train en wedstrijden speel. In de metro lees ik vaak een boek. Ik krijg kippenvel bij het lezen van het boek ‘De laatste kamer’ van Geert-Jan Knoops over een dwalingszaak in de rechtspraak. Echt een aanrader.

Gelukkig heb ik ook wat ontspannende literatuur meegenomen. Een leuk boek over Yab Yum leest lekker weg en daarnaast heb ik wat boeken over Nederlandse sporters ter inspiratie en om er wat van te leren.

Beemster

Om meer rust en ritme te krijgen verruil ik mijn drukke hostel voor een hotel waar ik al eerder heb geslapen. De avond voor mijn vertrek doe ik rustig aan. Ik raak aan de praat met een paar mensen in het hostel. Blijkt dat één van de gasten uit de Beemster komt. De wereld is klein, zelfs in hartje Seoul kom je mensen uit de regio tegen.

Tijdens de wedstrijden in de biljartclub concentreer ik me bewust op het vinden van het juiste ritme. Om rustig te worden doe ik bovendien ademhalingsoefeningen op mijn stoel. Dat helpt, want ik slaag erin om verschillende partijen het juiste ritme te vinden. Maar nog lang niet altijd, dus er blijft voldoende werk aan de winkel.

Ook de survivalgames zijn hier een goede training voor. Ik begin de eerste wedstrijd slecht en de eerste twee uur maak ik nauwelijks een punt. Ik ben zelfs bijna al mijn fiches kwijt. Daarna gaat het beter en maak ik verschillende series, waardoor ik toch weer met voldoende fiches eindig.

Uitje

Ook nu is het niet alleen biljarten wat de klok slaat. Met een groep Koreaanse biljarters hebben we een leuk uitje naar Gangwon-do. Dat ligt een uur ten noorden van Seoul.

We zwemmen, vissen, kaarten en met z’n allen gaan we op zo’n banaan achter een boot aan varen. Een leuke onderbreking van het dagelijkse ritme. We sluiten af met een Koreaanse BBQ en voor het naar bed gaan eten we nog noodles. Dat vinden ze hier heel normaal.

De volgende dag train ik de extra calorieën eraf met behulp van een app, waarmee ik zelf wat oefeningen kan doen. Alleen omdat het hier standaard boven de 30 graden is met een hoge luchtvochtigheid en doordat ik dit niet gewend ben, gutst het zweet van mijn lichaam. En dag later voel ik alle spieren in mijn bovenlichaam. Ook wat dat betreft is er zeker nog wat werk aan de winkel.

Taekwondo

Ook heb ik inmiddels mijn eerste Taekwondo-les gehad. Ik mag aansluiten bij de les van “adults” die al vijf tot elf jaar Taekwondo doen. Voor mij is er een wit pak met een witte band. Na de opwarming leer ik wat Taekwondo-principes. Het valt niet mee om tijdens de oefening twee verschillende bewegingen te maken. Bijzonder om te zien hoeveel controle zij over hun lichaam hebben.

Daarna maak ik wat speciaals mee. Aan twee leerlingen van rond de vijf jaar wordt de rood/zwarte band uitgereikt. Onder toeziend oog van hun ouders moeten ze met een draaiende traptechniek een blokje hout doormidden trappen. Drie meisjes ontvangen de zwarte band. Zij moeten een steen doormidden slaan. Leuk om mee te maken en ik ben een mooie ervaring rijker.

Ik eindig mijn eerste les met een paar traptechnieken. Kennelijk ben ik te overmoedig, want de volgende dag heb ik behoorlijk pijn in mijn liezen. Met behulp van Tai Chi-oefeningen zoek ik naar de souplesse in mijn lichaam. Of het helpt? Wellicht lees je dat volgende week in mijn vijfde column op deze site.


Seoul, 4-8-2022

Wedstrijd Doosan Bears Baseball

Focus houden is alles

Biljarten is een concentratiesport. Je moet je focussen op iedere stoot en mag niet verslappen. En dat is best moeilijk als je vier partijen op een dag speelt. Dan slaat de vermoeidheid toe en maak je soms onnodige fouten. Maar even later maak je weer de moeilijkste caramboles. Dat is het mooie van de sport: de oneindige verrassingen.

Afgelopen week speelde ik op een avond een zogeheten survivalgame. Bij een punt krijg je van iedere deelnemer een pokerfiche, om zo ook de mindere spelers bepaalde voordelen te kunnen geven. Ik begon direct met een serie van tien en bleef vier uur lang goed scoren. Maar een foutje hier en daar wordt meteen hard afgestraft. Die afwisseling maakt het mooi en leerzaam. En in het welbekende survival systeem, waarbij losse banders dubbel tellen. Leuk en leerzaam tegelijk, ook om zo lang de focus te houden, met lange pauzes.

Seoul Tower

Natuurlijk ben ik niet iedere dag met biljarten bezig. Deze week bezocht ik met twee aardige “hostelgenoten” de Seoul Tower. Mooi uitzicht heb je daar, over de bizarre grote stad. Ook was ik onder de indruk van mijn bezoek aan het Gyeongbogung Palace, het belangrijkste koninklijk paleis van de Joseon-dynasty.

Met vijftien mensen uit mijn hostel ben ik een middag naar een baseball-wedstrijd geweest van de Doosan Bears. Er was weinig publiek in het grote stadion, maar dat maakte niet uit. Er was entertainment, waarbij een artiest liedjes zong met cheerleaders die een simpel dansje voordeden, waarop iedereen kon meedansen. En dat doet ook iedere Koreaan dan. Verder waren er spelletjes in de pauzes, waarbij we zelfs nog op de Koreaanse televisie kwamen. Al met al mooi om mee te maken.

Maar biljarten vormt voor mij natuurlijk wel de hoofdmoot van mijn dagbesteding. Daarom wilde ik graag naar de finaledag van een PBA-toernooi. De PBA is de nieuwe Koreaanse profbond. Helaas was de eindstrijd uitverkocht. Ik ken gelukkig wel wat biljarters en via de Belgische oud-kampioen Eddy Leppens hoopte ik toch naar binnen te kunnen. Maar zelfs voor deze wereldtopper was er geen plekje over.

Eddy nodigde mij wel uit om, samen met zijn vrouw Andrea, een Koreaanse barbecue te doen. En we maakten de afspraak om een keertje samen te gaan trainen.

Geluksdag

Nu ik ruim veertien dagen in Seoul ben, begin ik mijn draai te vinden. Waarschijnlijk komt dat omdat ik de tafels nu goed ken. Ik word zeker nog weleens verbaasd door een Koreaanse klant, die zomaar boven de 1 gemiddeld speelt en mij verslaat. Maar soms verbaas ik hen ook wel, merk ik.

Zo werd ik uitgedaagd door een Koreaanse biljarter die normaal niet in de MVL-club speelt. Het was aan het einde van de dag en ik was behoorlijk moe. Maar het bloed kruipt natuurlijk waar het niet gaan kan. Ondanks de vermoeidheid speelde ik erg lekker, met een van mijn beste wedstrijden tot gevolg. Ik ben benieuwd of het een geluksdag was of dat er inderdaad een stijgende lijn in mijn spel zit.

Daarnaast sloot ik deze week ik af met een bandstoot partijtje tegen William Oh. De Koreanen zijn nogal onder de indruk van de manier waarop wij in Europa kunnen bandstoten. Zelf hebben ze nog niet veel kennis van het spel. Ze begrijpen niet als ik al 15 à 20 puntjes bij elkaar maak langs de band. Toch willen de meeste goede spelers het graag leren. Ik ben benieuwd of en hoe deze discipline zich in Korea gaat ontwikkelen.

Tot volgende week!

PS. Heb je het al gezien. Ik heb op mijn site een speciale knop voor Supporters.


Seoul, 27-7-2022

Bijzondere ontmoetingen

Tijdens mijn eerste week in Seoul ontmoet ik veel nieuwe mensen. Dat kan natuurlijk ook niet anders, want ik ben voor het eerst in mijn leven in Zuid-Korea. Eén man ken ik wel, dat is William Oh, de topman van het Koreaanse mediabedrijf Five & Six. Als ik hem opzoek in zijn MVL-biljartclub, blijkt hij een dinerafspraak te hebben met een aantal mensen. Ik word spontaan uitgenodigd om aan te schuiven.

Ik maak kennis met de Italiaan Alessio d’Agata, die net als ik, op trainingsstage is. Hij is er al twee maanden. Verder zit ook de Koreaan Jun Tae Kim aan tafel. Hij is 27 jaar en volgens de Koreaanse manier van tellen is hij net zo oud als ik, terwijl ik net 26 ben geworden. Jun Tae Kim behoort wel tot de top 20 van de wereld. Zover ben ik nog lang niet.

Naast William Oh zit een oudere man. Het blijkt de voormalig premier van Zuid-Korea te zijn.
Kim Bu-Gyeom was tot 21 mei premier nadat hij twee jaar minister van Binnenlandse Zaken en Veiligheid was geweest. William Oh had de hele dag met hem gegolfd. Bijzonder zeg. We eten heerlijk Koreaans en wisselen onze ervaringen uit.

Fysiek zwaar

Ik merk toch dat de reis naar Seoul fysiek zwaar is geweest. Ik ben moe, maar kan slecht in slaap komen. Gelukkig gaat dat na een paar dagen beter. Ik kom beter in mijn ritme, ga na het ontbijt naar de biljartclub, speel daar mijn partijtjes en ga ’s avonds na het eten en nog een wedstrijdje op tijd naar bed.

Vanuit mijn hostel ben ik in drie kwartier in de MVL-club. Dat zijn normale reistijden in Seoul. De eerste dagen speel ik veel partijtjes. Natuurlijk tegen d’Agata en Jun Tae Kim. De Koreaan moet, volgens een handicapsysteem 50 caramboles maken, terwijl de teller voor mij op 40 staat. Dat betekent dat iedereen van iedereen kan winnen. Even later sta ik weer tegen een 18-jarige Koreaanse en krijg ik even op m’n donder. Het kan allemaal hier

Biljartclub

In de biljartclub in Seoul werkt het zo dat je als ‘topspeler’ speelt tegen de klanten van de club. Iedereen is ingeschaald op zijn eigen niveau. Ik moet 40 punten maken, mijn tegenstander bijvoorbeeld 24 of 28. Daardoor heb je iedere wedstrijd toch tegenstand van niveau en word je gedwongen om geconcentreerd te blijven spelen. En te letten op verdediging.

Bijzonder is mijn bezoek aan de Nederlandse ambassadeur in Korea, Joanne Doornewaard. Ik ga daarheen om informatiemateriaal te overhandigen van het Land van Leeghwater en het dorp De Rijp, de geboorteplaats van Jan Janszn Weltevree.  Pak Yon, zoals hij in Korea heet, is daar heel beroemd, erkent ook de ambassadeur.

Natuurlijk spreken we ook over biljarten. Zij is verbaasd dat driebanden zo’n grote sport is in Korea, wil alles over mijn carrière weten en zegt toe dat ze binnenkort een World Cup-wedstrijd van mij wil bijwonen, dus wellicht is ze er eind augustus bij!

Bloedspannend

Na mijn bezoek aan de ambassade ga ik nog een paar uur trainen in de zaal van William Oh. Het is rustig in de biljartzaal. De Koreanen van de club nemen deel aan een toernooi op drie uur van Seoul. Tijdens dat toernooi spelen ze voor hun ranking. Er doen 512 spelers aan mee en er is een rechtstreeks knock-out-systeem. Bloedspannend dus.

Ik merk na een paar dagen zelf dat ik beter word. Ik maak meer series, heb een beter gevoel en dat valt zelfs William op. Dat laat hij me weten als we een wedstrijd tegen elkaar spelen. Toch ben ik nog niet tevreden. Dat hoeft natuurlijk ook niet, want ik heb nog zes weken te gaan in Seoul. Dan kan ik rustig schaven aan mijn techniek.

Topbiljarten is een kwestie van veel oefenen en zelfvertrouwen krijgen. Maar je moet ook een goede conditie hebben, de juiste voeding gebruiken en goed je rust nemen. Daarom heb ik inmiddels thuis een heel team om heen verzameld. Deskundigen die mij begeleiden op weg naar de top.

Teakwondo

Om in conditie te blijven had ik Nederland al besloten om in Seoul Taekwondo-lessen te volgen. Ik zoek een leuke club in de levendige wijk Hongdae. De eigenaresse van mijn nieuwe hostel heeft goede tips. Ik ga echter twijfelen of Taekwondo wel de juiste sport voor mij is, als ik hoor dat de Koreaanse biljarters aan Pilates doen. Misschien ga ik dat proberen. Goed voor lichaam en geest. Of zal ik toch maar Tai Chi doen?

Tot volgende week!


20-7-2022: Contrasten

Zo, dat is even wennen. Loop je op dinsdag nog door het rustige Schermerhorn, twintig graden, lekker zonnetje en een dag later zwerf je in Seoul, hectisch, regen en een klamme natte deken van meer dan dertig graden over je schouders. Het contrast kan niet groter zijn.

Mijn trip naar Seoul is begonnen en acht weken lang hou ik u op de hoogte van mijn ervaringen in de hoofdstad van Zuid-Korea. Omdat mijn column in De Uitkomst aan lengte gebonden is, probeer ik op mijn website wat uitgebreider te zijn.

Ik wil graag bij de beste driebanders ter wereld behoren en op mijn reis naar de top heb ik een trainingsstage van twee maanden ingepland in het land waar driebanden booming business is. In Seoul wil ik spelen tegen Koreaanse toppers, ervaring op doen en vooral een betere biljarter worden.

Maar eerst moet ik zorgen dat ik corona-vrij blijf. Dat kost me de kermis in Schermerhorn, want ik wil geen enkel risico nemen. Voor mij geen biertje in de sporthal op de mooie nieuwe kermis met Sanne. Zelfs mijn familie houd ik op afstand, want voor je het weet test je positief. En dan gaat het hele avontuur niet door.

Gelukkig krijg ik een mailtje dat de PCR test in Nederland negatief is. Stap 1 is gezet, dus zonder virus stap ik na 1,5 uur wachttijd op Schiphol in het vliegtuig van Asiana Airlines dat me via Rome naar Seoul brengt. Met dank aan opa de Reus, die mij in alle vroegte naar Schiphol brengt.

Aangekomen op Seoul Incheon Airport even wat papierwerk doen, vingerafdrukken en een foto laten maken bij de douane en daarna mag ik de taxi naar mijn hotel nemen.

Seoul is een stad van contrasten. Prachtige wolkenkrabbers staan tussen oude, vervallen huizen. Na een taxirit van een uur blijkt mijn hotel in zo’n oud pand te zijn gevestigd. Oud, smerig en zonder een greintje comfort. Dat wordt het dus niet, maar met dank aan mijn reisadviseur Nicolet Kunst uit Ursem kan ik snel een moderner onderkomen vinden. Even later krijg ik ook in Korea bericht dat mijn test negatief is, dus ik kan rustig gaan en staan waar ik wil.

Het is warm in Seoul en het regent. Misschien is het daarom relatief rustig op straat. Geen jachtige scootertjes of toeterende automobilisten. De Koreanen zijn een heer in het verkeer. Bij stoplichten wachten ze keurig tot het licht op groen springt, om zich vervolgens via een woud aan signaleringen op het wegdek verder te verplaatsen.

Op weg naar mijn nieuwe hotel in de wijk Dongdaemun maak ik even een proefritje in de metro. Met dank aan een behulpzame Koreaan koop ik een pasje in de supermarkt, waarmee je niet alleen boodschappen kunt doen, maar ook van het openbaar vervoer gebruik kunt maken. Snel doe ik een mondkapje voor waarna ik als een bijna twee meter lange reus opgepropt in de coupé tussen de kleine Koreanen vertrek. Ik val wel op.

De komende dagen ben ik voornamelijk in de MVL biljartclub aanwezig. Die club van William Oh, de CEO van het mediabedrijf Five & Six. Mede door zijn advies ben ik naar Korea vertrokken. Hopelijk helpt hij mij bij mijn missie om door het spelen tegen sterke tegenstanders mijn spel te verbeteren.

Maar natuurlijk ga ik ook leuke dingen doen. Deze week staat er een ontmoeting met de Nederlandse ambassadeur in Zuid-Korea op de agenda. Verder ga ik Seoul verkennen en, zoals de Westfriezen dat zeggen, dom kijken en me overal over verbazen. Ik hou u op de hoogte.


Op 12 juli vertrek ik voor een trainingsstage naar Seoul, Zuid-Korea. Aansluitend aan deze trainingsstage vindt hier van 22 t/m 28 augustus een Worldcup plaats. Tijdens deze gehele periode zal ik waarschijnlijk mooie en interessante ervaringen opdoen. Op deze pagina zal ik wekelijks mijn ervaringen met jullie delen en zo kunt u mij dus gedurende deze reis volgen!